sobota, 27 października 2012

co u Kuby

hmmmmmmmmmm i pomyśleć, że tydzień temu była taka piękna, złota jesień. A dziś? Dziś za oknem śnieżnie, założyliśmy zatem zimowe kurtki i ruszyliśmy jak zawsze w weekend na rehabilitację do Zazdzierza.

Ale do rzeczy. Jestem Wam winna wpis na temat wyniku Kuby rezonansu. W poniedziałek odbyło się badanie w narkozie, a pózniej wizyta u pani doktor onkolog. Oficjalnego wyniku rzecz jasna nie było zaledwie kilka minut po badaniu. Na szczęście mamy miłą panią doktor, która zasięga informacji telefonicznej i dzieli się z nami najnowszymi wiadomościami. Tym razem też są dobre. No może nie aż takie, że guz zniknął i jest wszystko cudownie, ale cudowna wiadomość to taka , że paskud nie rośnie, pozostaje bez zmian nie aktywny. Lepszych nam na razie nie potrzeba.


Jesteśmy też po konsultacji u lekarza neurologa w czeskim Cieszynie. Kiedyś pisałam , że jeżdzimy tam z kolejnym paskudem, który zwie się padaczką. Niestety w tej kwestii jakby gorzej. Pozytywna rzecz jest taka, że zeszliśmy z leku, który dość zle wpływał na rozwój psychologiczny Kuby- Depakine ( był ogłupiający, wyciszający, powodował senność) Teraz jest znacznie lepiej jeżeli chodzi o sferę psychiczną. W wakacje wydawało się tez że z napadami jest lepiej- występowały raz w tygodniu, niestety końcem sierpnia zaczęły się nasilać, ich częstotliwość się zwiększyła, pojawiają się i w dzień i we śnie, w fazie zasypiania i wybudzania, a po rezonansie mam wrażenie jeszcze ich przybyło. Lekarz zalecił zwiększenie dawki leku lamitrin. Zakupiliśmy też dodatkowo magnez- jako suplement diety, a pocztą przyjdą nam jeszcze leki wzmacniające Kuby odporność i wpływające pozytywnie na poprawę stanu ogólnego. Ich koszt jest spory, ponieważ kosztują ponad 400 złotych. Już jedną partię stosowaliśmy w kwietniu i maju, pózniej latem była przerwa i mam wrażenie, że Kuby odporność się polepszyła. Czy to zasługa tego suplementu, nie wiem, ale będę  kontynuować podawanie go i zobaczymy jak się sprawy potoczą zimą. Oprócz tematu padaczki lekarz też zbadał Kubę neurologicznie, stwierdził, że jest dobrze rehabilitowany i ze widać dużą poprawę w napięciu lewej rączki i nogi. Cieszymy się oczywiście, że wszystko, co robimy przynosi takie efekty.Niestety nie było by tego bez dużych pieniędzy, a to już zasługa wielu obcych nam ludzi, którzy w mijającym roku wspomogli rehabilitację Kuby, którzy wyciągnęli do nas pomocną dłoń. Za każdy gest życzliwości z Waszej strony gorąco dziękujemy

niedziela, 21 października 2012

Nieborów





Wczoraj , korzystając z przecudnych uroków jesieni  i cudownej aury za oknem, postanowiliśmy pojechać do Nieborowa, pięknego parku, oddalonego od Łowicza zaledwie kilkaset kilometrów. Postanowiliśmy się odstresować przed jutrzejszym ważnym i jakże decydującym dniem





do bagażnika samochodu zapakowaliśmy Kuby rowerek, aby Kubie było łatwiej poruszać się po dużej powierzchni parku. Był to strzał w dziesiątkę. Kuba zamknięty dwa tygodnie w domu ze względu na przeziębienie a następnie , żeby zminimalizować ryzyko zachorowania przed jutrzejszym badaniem rezonansu , czuł wreszcie, że żyje wyszedł na powietrze do ludzi







szalał, jezdził rowerkiem, a buzia sama się śmiała





bardzo lubię to miejsce. Kiedy Kuba był jeszcze zdrowy bardzo często jezdziliśmy tam na spacer. Wczoraj, tam na miejscu uświadomiłam sobie, że ostatni raz byliśmy w Nieborowie, kiedy Kuba miał 2 latka. Wtedy zaczęły się pierwsze sygnały i tysiące wizyt, diagnoz, domysłów i pogarszający się z dnia na dzien stan, wreszcie rezonans i długa droga leczenia jaką przeszliśmy. Te 4 lata jakoś przeszły tak między palcami, były, a tak jakby to minął rok, każdy dzień był taki podobny. Szpital, chemia, pogarszający się stan i znowu szpital- powikłania po chemioterapii, brak apetytu, spadek morfologii, dni lepsze i gorsze ale takie podobne, radości , te małe, że jesteśmy w domu i możemy spać w naszym łożku i te większe, że są pozytywne efekty leczenia, ale ciągły strach i pytania co dalej. Kuba był wówczas tak słaby, że nie miał siły zrobić kilku kroków, nosiłam go toalety, cieszyłam jak wypił kilka kropel herbatki lub wody. A jak nie spał i chciał się bawić na leżąco , w łóżku to był ważny dzień. Wtedy jego koledzy bawili się na podwórku, biegali, zjeżdzali na placu zabaw i bawili się w piaskownicy.  Kubie choroba zabrała niewinne dzieciństwo i postawiła przed faktem ciężkiej choroby. Jesteśmy świadomi, ale dopiero dziś wiem , że to nie kara tylko sprawdzian, sprawdzian z miłości i przyjazni innych. Wiele się nauczyłam i zrozumiałam






na przykład  cieszyć się z tego, ze jest piękna pogoda, że mamy siebie, ze jest kolejny dzień, który możemy spędzić razem. Wielu już nie ma takiej możliwości...





































Kuba  świetnie się bawił, a mi serce skacze do góry, jak widzę , że mój skarb jest szczęśliwy. Mam nadzieje, że jutro przekażę Wam równie dobre wiadomośći

ognisko


W miniony czwartek mieliśmy  okazję zasmakować odrobinę przyjemności. Państwo, którzy prowadzą w Łowiczu hipoterapię z niepełnosprawnymi dzieciakami - Pani Kasia i Pan Tomek postanowili sprawić im trochę frajdy i zorganizowali w lasku miejskim ognisko. Frajdy było wiele, najpierw wspólne rozpalenie ogniska









a ja przyglądam się co ten tata i wujek Tomek robią- jestem już taki głodny....




wreszcie bierzemy kije i nabijam kiełbaski






i wspólne smażenie














a pózniej rzecz jasna była konsumpcja. Pogoda nam dopisała , było pięknie, słonecznie a ciocia i wujek sprawili dzieciakom mnóstwo frajdy. W imieniu całej ekipy dzieciaków   Dziękujemy





sobota, 20 października 2012

ciężka praca





Oto fotorelacja z tygodniowych zajęć Kuby. We wtorki i czwartki  Kuba uczęszcza do naszego stowarzyszenia w Łowiczu , gdzie pod okiem cioci Milenki, ćwiczy po godzince w kombinezonie Dunag 02. Rehabilitacja w tym kombinezonie jest wysoce wydajną metodą w fizjoterapii, ponieważ  poprzez prawidłowe upięcie kombinezonu korygowane są nieprawidłowości chodu oraz indywidualnie u każdego dziecka można uzyskać prawidłową postawę  i zniwelować nieprawidłowości będące efektem różnych dysfunkcji fizycznych u dzieci. Kombinezon w stowarzyszeniu wkrótce będzie świętował swoje pierwsze urodziny i wszyscy zgodnie twierdzą, że od tamtej pory zauważyli znaczną poprawę chodu u swoich dzieci.Cieszymy się, że możemy korzystać z takiego sprzętu na miejscu







ponadto od zaledwie kilku tygodni nowym nabytkiem stowarzyszenia jest bieżnia, gdzie dzieci upięte w kombinezon ćwiczą na bieżni prawidłowe wzorce chodu. Niestety ze względu na ograniczoną liczbę miejsc możemy tylko dwa razy w tygodniu  w godzinnym wymiarze uczęszczać do stowarzyszenia, jest to zdecydowanie za mało dlatego poszukujemy nowych rozwiązań







w czwartki zaraz po rehabilitacji ruchowej u cioci Milenki przemieszczamy się do lasku miejskiego, gdzie ciocia Kasia i wujek Tomek ćwiczą na koniku. To Kuby ulubione zajęcia







a ponieważ zaczynamy te zajęcia stosunkowo pózno 17.30 , wieczór zastaje nas w lesie i wracamy do domu , kiedy jest już zupełnie ciemno




w środy i wtorki Kuba uczęszcza  jeszcze do pani pedagog i logopedy, a  pózniej przejeżdżamy do cioci Małgosi na 1,5 godz rehabilitacji ruchowej w prywatnym gabinecie ( niestety nie robiłam tam ostatnio zdjęć) załączałam fotorelację w maju


















W weekend też nie próżnujemy. Już na godzinkę 10  pędzimy do Zazdzierza i tam z wujkiem Pawłem ćwiczymy w zależności od predyspozycji naszego małego pacjenta , ale z reguły  są to 2-3 godz zegarowe, pózniej mamy jeszcze godzinkę z panią pedagog  i wracamy do domku. Do Zazdzierza wyjeżdżamy 3 razy w miesiącu. Pan Paweł ćwiczy z Kubą równowagę, 







wykonują też wiele ćwiczeń na wałku i piłce




czasami nie jest miło i pojawiają się łzy, no cóż nie każdy chciałby tak planować niedzielny poranek i przedpołudnie, Kuba też ma swoje zdanie i czasami lecą łzy wobec bezsilności, te chwile zwątpienia są krótkie  po kilkunastu minutach wszystko wraca na właściwe tory i praca wre..








ćwiczymy naprzemienność rąk i nóg wspinając się po drabince




sztuka chodzenia po wąskiej powierzchni:  koncentracja, równowaga, naprzemienność oraz radzenie sobie w trudnych sytuacjach  to zadanie tego ćwiczenia




czasami ubieramy też kombinezon Dunag 02 i maszerujemy po ośrodku

















Już jutro ponownie meldujemy się u wujka Pawła . Czasami obydwoje mamy dość tych  wszystkich zajęć, czasami razem płaczemy z bezsilności, Kuba nie ma dzieciństwa, nie ma czasu wolnego na zabawę, na wygłupy na placu zabaw tylko ciągle obowiązki. Przedszkole, a po przedszkolu terapie i wyjazdy na badania, wizyty lekarskie , kontrole. Ale należy tez podkreślić te wszystkie działania przynoszą pozytywne rezultaty Kuba lepiej chodzi, bardziej zaktywizowała się jego lewa rączka, z pewnością jest to zasługa intensywnych turnusów rehabilitacyjnych, jakim był poddawany w wakacje,  ale bez wątpienia jest to też zasługą tej rehabilitacji, którą mamy na co dzień i gdzie Kuba  ma możliwość doskonalenia coraz  to bardziej swoich umiejętności fizycznych. Wszystkim, którzy przyczyniają się do tego , że Kuba mógł wyjechać na te wszystkie turnusy, wszystkim, którzy wspierają nas finansowo, bądz poprzez zbieranie nakrętek z przeznaczeniem na rehabilitację Kuby bardzo gorąco raz jeszcze dziękujemy


sobota, 6 października 2012

U nas na razie bez większych zmian i tych pozytywnych i tych na gorsze. Generalnie dzień jak co dzień, pobudka bladym świtem, leki, śniadanko i rozjeżdżamy się każdy w swoją stronę, Kuba do przedszkola, my do pracy. A pózniej to tylko bieg,  szybko trzeba odebrać Kubę i pędzić po południu na rehabilitację. Kuba już nawet nie protestuje, wsiadając do samochodu pyta tradycyjnie gdzie teraz jedziemy, wie,  że na pewno nie będzie to powrót do domu i beztroskie zabawy, tylko niestety ciężka praca. Poniedziałki mamy zarezerwowane na wyjazdy kontrolne i badania na onkologii. Wtorek, środa, czwartek rehabilitacja ruchowa, logopeda, pedagog, w czwartki dodatkowo hipoterapia i wracamy póznym wieczorem do domu, zazwyczaj jest to godzina 18/19, od razy przystępujemy do kolacji, leków, kąpieli trzeba iść spać, ponieważ następnego dnia o 6 pobudka do przedszkola i  mamy koniec tygodnia w piątkowe popołudnie łapiemy oddech, żeby w weekend ruszać do kolejnej pracy w Zazdzierzu i tak mija nam weekened  nie wspominając jeszcze trzeba coś zrobić w domu, wszędzie biegniemy i patrzymy na zegarek. Podziwiam mojego małego smyka, który tak na prawdę jest jeszcze dzieckiem, a właściwie nie ma czasu nim być. Czasami sięgam wspomnieniami do mojego beztroskiego, wspaniałego dzieciństwa i żal mi, że Kuba nie ma nie czasu, ale doskonale wiemy, ze tak musi być, że wszystko dla jego dobra i trzeba szanować stan jaki jest


Niebawem wizyta na onkologii i kontrolny rezonans, pokazujący stan, jaki zaszedł od ostatniego badania, czy wydarzyło się coś pozytywnego z guzem, bo przecież negatywnych informacji nie bierzemy pod uwagę. No tak- stresujemy się bardzo, tylu naszych znajomych wciąż się leczy, a tym , którym pozornie się wydawało, że wygrali z tym potworem już wróciła na onkologię i rozpoczęła kolejny etap leczenia, nie wspominając  o tych, których dzieci dołączyły do grona aniołków. Dlatego to badanie to bardzo ważny dzień, dzień pełen pytań i emocji. Chcemy wierzyć, że wynik będzie dobry jak to ostatnio bywało, a może nawet lepszy i tego się trzymamy a Wy kochani trzymajcie kciuki- koniecznie 22. pazdziernika

akcja nakrętkowa



Moi drodzy,


nasza akcja nakrętkowa została zainicjowana i wdrożona w życie z wielkim zaangażowaniem Kuby rehabiltantki- Pani Mileny. Początkowo to ona wszystko koordynowała i załatwiała. Akcja początkowo nie przynosiła zbyt wielkich plonów, ale w miarę upływu czasu dołączały do nie kolejne osoby. Cena jest zabawna za kilogram 50 groszy i żeby zebrać jakąś pokazną sumę trzeba się niezle napracować, ale z drugiej strony bez pracy nie ma kołaczy.  W minioną sobotę  tata Kuby dostarczył do punktu recyklingowego, który skupuje od nas owe nakrętki 400 kilogramów, oj tak trochę tego było, zbieranie trwało kilka ostatnich miesięcy i zjednoczyło wiele osób. Zbierali uczniowie szkół z Łowicza i okolic , przedszkolaki, sąsiedzi, zbierali ludzie w stowarzyszeniu, gdzie Kuba jest rehabilitowany, Pani wożna z mojej szkoły zapewniła mi jeden transport prywatnie od swojego syna, kilkoro absolwentów  szkoły w której pracuję  zbiera nakrętki dla Kuby,  Pani Kasia ( Kuby ciocia od hipoterapii) zainicjowała pomysł zbierania nakrętek podczas sierpniowej pielgrzymki do Częstochowy, tyle ludzi wzięło w tym udział, a to kilkumiesięczne zbieranie dało kwotę 200 złotych, może to i niewiele, zważywszy na nasze wydatki związane z leczeniem Kuby. 250 złotych potrzeba na jednorazowy wyjazd do Zazdzierza, gdzie już miesiąc dojeżdzamy do tego dochodzi jeszcze 1,5 godz rehabilitacji prywatnie w Łowiczu raz w tygodniu i w czwartki hipoterapia. W skali miesiąca to  uzbiera się niezła sumka i te 200 złotych to mała kropelka w porównaniu do zaangażowania tak ogromnej liczby osób, ale...... ziarnko do ziarnka i ..... Chciałabym  podziękować wszystkim, którzy zbierali i nadal zbierają nakrętki dla Kuby, którzy włożyli w to wiele starań, serca, kosztem swojego wolnego czasu zaangażowali się w pomoc, bardzo gorąco dziękujemy Wam kochani

sobota, 15 września 2012

 U nas na razie dobrze, myślę, że mogę użyć tego odważnego stwierdzenia. Kuba zamknął drugi tydzień edukacji przedszkolnej, na razie ( odpukać) bez infekcji, mamy zatem co świętować, oj mamy,  jeszcze nigdy tak długo nie udało mu się chodzić do przedszkola. Wracając do ubiegłego roku był chory po zaledwie 2 dniach przedszkola :( 

Pracowite wakacje wciąż przynoszą nowe efekty ciężkiej pracy. Kuba zrobił się bardziej samodzielny, próbuje samodzielnie schodzić ze schodów 9 mieszkamy na trzecim piętrze),  co było jeszcze kilka miesięcy temu nie do pomyślenia. Problemy z naprzemiennością oraz zaburzenia równowagi powodowały że  nogi nie nadążały za resztą ciała i schodzenie ze schodów było absolutnie niemożliwe.  Na dworze wyrywa się i chce iść sam. Dotąd nie opuszczał mojej ręki. Tam gdzie go postawiłam stał, zawsze byłam pewna,  że nie zrobi kroku beze mnie a teraz ? Wysiada sam z auta i zanim ja wypakuję bagaże i zamknę auto Kuba jest już w dropsie ( nasz osiedlowy sklepik),  albo w połowie drogi do domu. Przeraża mnie czasami ta jego śmiałość, ale z drugiej strony to taki ogromny krok do przodu. I nasz mały turysta widzi,  że ciężka praca przyniosła wiele korzyści, ciągle podkreśla, że jego lewa rączka jest silniejsza, bierze w nią różne rzeczy i nosi np wiaderko, łopatkę, pomaga nią sobie w zabawie np majsterkowaniu i  sam jest z tego bardzo dumny, nie wspominając o mnie, bo chyba nie muszę pisać, co czuje matka w takiej chwili, czasami płyną mi po policzkach łzy jak go obserwuje, są to rzecz jasna łzy szczęścia. Tak wiele udało nam się wygrać, sam fakt że Kuba żyje jest wielkim cudem, to że guz stoi w miejscu a nawet delikatnie się obkurcza i to,  że z miesiąca na miesiąc rehabilitacja przynosi efekty, to czasami niewiarygodne , wręcz niemożliwe i niewytłumaczalne. Dlatego tak strasznie się cieszę, cieszę z tego co mam. Przeżyliśmy wiele bardzo dramatycznych chwil, chwil zwątpienia i rozpaczy, chwil samotności, kiedy przyjaciele się odwrócili, chwil gdzie patrzyliśmy śmierci prosto w oczy i błagaliśmy zostaw nam nasze dziecko. I choć Kuba wciąż jest ciężko chory, wciąż nie biega, nie gra w piłkę z rówieśnikami pod blokiem, wciąż ma w głowie guza i żyje swojego rodzaju " na kredyt" to tak bardzo się cieszymy, że jest z nami. Nasze życie jest całkowicie podporządkowane Kuby rehabilitacji, której jak wiecie jest dużo, Kuby badaniom lekarskim, wizytom, ale powoli wraca na właściwe tory. Pomimo wielu wyrzeczeń mamy tą namiastkę normalności, która mam nadzieję zostanie z nami na zawsze, a wszystkim , którzy pomogli mi uwierzyć w lepsze jutro, którzy mnie wspierali kiedy brakowało sił, którzy zostali ze mną w tych trudnych chwilach i razem mogliśmy pomilczeć i popłakać, wszystkim którzy pamiętają o Kubusiu do dziś bardzo gorąco z całego serca dziękujemy